Με αφορμή την 22η Ημέρα Σύγχρονης Τέχνης AMACI, το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών παρουσιάζει την έκθεση σύγχρονης τέχνης
Έτσι, απόμακροι, πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον. Γεωγραφίες της εγγύτητας
σε επιμέλεια του Leonardo Regano
3 Οκτωβρίου – 13 Νοεμβρίου 2026
Εκθεσιακοί χώροι του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών
Είσοδος ελεύθερη
Ώρες λειτουργίας για το κοινό:
Δευτέρα και Τετάρτη, 10:00–16:00
Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή, 10:00–19:00
Σάββατο, 10:00–14:00
Κλειστά: 28/10 και 11/11
Στους χώρους του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών, η έκθεση συγκεντρώνει Ιταλούς και Έλληνες καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών, πολλοί από τους οποίους έχουν ζήσει, σπουδάσει ή εργαστεί και στα δύο πολιτισμικά περιβάλλοντα. Τα έργα τους αποτυπώνουν την πολυπλοκότητα αυτής της διαρκούς συνάντησης, η οποία γεννήθηκε μέσα από την άμεση εμπειρία και εξετάζεται μέσα από διαφορετικές οπτικές, όπου η μνήμη, το τοπίο, ο υλικός πολιτισμός, το ταξίδι και η κινητικότητα λειτουργούν ως εργαλεία για την επανερμηνεία μιας κοινής ιστορίας. Η έκθεση αναπτύσσεται σε πέντε θεματικές ενότητες. Η πρώτη επικεντρώνεται στην επιβίωση των εικόνων, φέρνοντας σε διάλογο τον μύθο, τη φύση και το τοπίο μέσα από την καλλιτεχνική έρευνα των Valentina Bartolini, Giovanna Caimmi και Marta Roberti. Η δεύτερη εστιάζει στη μνήμη των τόπων, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο μνημεία, αρχιτεκτονήματα, αντικείμενα και καθημερινές πρακτικές διατηρούν τα ίχνη μιας ιστορίας που διαμορφώθηκε μέσα από τη διακίνηση τεχνικών, αντικειμένων και γνώσεων, όπως αυτή αποτυπώνεται στα έργα των Κατερίνα Μπότσαρη και Giuseppe De Mattia. Η τρίτη ενότητα εξετάζει τη Μεσόγειο ως χώρο διέλευσης και διασταύρωσης. Οι Eva Marisaldi, Marcella Vanzo και το δίδυμο Agata Ferrari Bravo & Thomas Saccuman προσεγγίζουν το θέμα του ταξιδιού από διαφορετικές οπτικές, αντιμετωπίζοντάς το ως εμπειρία γνώσης, σχέσης και κινητικότητας, αλλά και ως έναν χώρο όπου αναδεικνύονται οι βαθιές ανισότητες που εξακολουθούν να διαπερνούν τη θάλασσα. Η τέταρτη ενότητα πραγματεύεται τη μεταμόρφωση των θαλάσσιων διαδρομών: από εμπορικούς δρόμους σε μεταναστευτικές διαδρομές και, στη συνέχεια, σε τουριστικές διαδρομές. Η μεταμόρφωση αυτή προσεγγίζεται μέσα από τα έργα των Έλενα Χαντζή και Βασίλης Παπαγεωργίου. Από τη μία πλευρά, αναδύεται η συναισθηματική μνήμη των σχέσεων που συνέδεσαν την Ιταλία και την Ελλάδα καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, σε διάλογο με τον ίδιο τον χώρο του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών. Από την άλλη, αναπτύσσεται ένας προβληματισμός γύρω από τις οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές που επαναπροσδιορίζουν το μεσογειακό τοπίο, θέτοντας ερωτήματα για τη σχέση μεταξύ τουρισμού, δημόσιου χώρου και καθημερινής ζωής. Η έκθεση ολοκληρώνεται με τους καλλιτέχνες που έχουν επιλέξει να ζουν και να εργάζονται μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας. Η καλλιτεχνική έρευνα των Lucia Bricco, Giovanni Copelli και Stef Kamaris καταδεικνύει ότι ο διάλογος μεταξύ των δύο χωρών δεν αποτελεί απλώς ένα θεματικό πεδίο, αλλά μια συγκεκριμένη συνθήκη της καλλιτεχνικής πρακτικής. Μέσα από εμπειρίες εκπαίδευσης, φιλοξενίας σε καλλιτεχνικές residencies και εργασίας, τα έργα τους αποτυπώνουν τη διαρκή συνάντηση διαφορετικών γλωσσών, πολιτισμών και φαντασιακών κόσμων, μετατρέποντας τη σχέση σε έναν χώρο πειραματισμού και έρευνας. Ζωγραφική, σχέδιο, φωτογραφία, βίντεο, εγκατάσταση, performance και συμμετοχικές πρακτικές διαμορφώνουν έτσι έναν διάλογο μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας που απέχει από κάθε στερεοτυπική αναπαράσταση. Τα έργα αναδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο εικόνες, τόποι, πρακτικές και βιογραφίες εξακολουθούν να διαπλέκονται, διαμορφώνοντας μια κοινή ιστορία που δεν ανήκει αποκλειστικά στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να ανανεώνεται στο παρόν.